Ouarzazate is anders dan we ons ooit hadden voorgesteld. Klein en gezellig maar voor de rest is er niet veel te zien. Alleen dan misschien de filmstudio’s. Niet dat we staan te springen om te gaan kijken, maar nu we hier toch zijn…Bij Atlas Picture Cooperation gaan we in een mum van tijd van het Oude Rome, naar Tibet, Jerusalem tijdens het nieuwe testament en het Egypte van Cleopatra. Gladiator, Kundun van Martin Scorsese, Jerusalem en Cleopatra van Asterix & Obelix zijn hier allemaal ingeblikt. Toch wel leuk voor de kinderen om te zien “fake” film is. De gids die ons rondleidt had bijna Leon gescout voor een film van Alexander De Grote… ’s Middags drinken we thee in het befaamde theesalon op de grote markt van Ouarzazate, Chez Hobous. En we eten lekkere Marokkaanse zoetigheden met meer dan een Franse toets. Alice eet zelfs een aardbeientaartje en doet ons even denken aan meme Alice. Het zit in de familie zeker? Het doet ons zin krijgen in de aardbeientaart van opa Viviën die we traditioneel eten op het verjaardagsfeest van Oscar. Is dus voor binnenkort…
N’Kob
Youssef met wie we dit deel van onze reis gepland hebben, geeft ons een mooie uitsmijter mee als we vertrekken uit Ouarzazate naar de Draa’ vallei. “Het echte Marokko begint na de Tiz n’Tichka, ” de hoge top van de Atlas die het zuiden scheidt van het midden van Marokko. Hij heeft niet gelogen. Hier in het zuiden is de tijd soms blijven stilstaan en dat heeft zo zijn voor- en nadelen. We reizen door naar N’Kob, een dorpje van veertig families dat volgens de Lonely Planet van 2009 nog te ontdekken is. Het blijkt inderdaad authentiek -de kasbah lijkt ook op een zandkasteel - maar de vermelding in de Lonely Planet heeft toch al wat toeristen gelokt. We worden vriendelijk onthaald door de berberfamilie van Youssef en krijgen muntthee in het salon. Het dorpje bezoeken wij te voet, de kinderen op een ezeltje. De samenleving is hier nog vrij ouderwets: alle vrouwen gesluierd en in traditionele kledij, alle oudere mannen nog in djellaba. De tieners meestal wel al in jeans en opvallend met een voetbal t-shirt (meestal Real, Barça of één van de twee Milaans). De jongens lopen buiten, de meisjes doen het huishouden… We wandelen op twee minuten door de velden het dorp uit en komen terecht tussen ruwe rotspartijen. De ezel van Oscar is nogal nukkig, doet plots heel moeilijk en gooit hem er uiteindelijk af. De jongens schreeuwen van alles naar elkaar maar gelukkig verstaan we geen Marokkaans. Oscar komt er met de schrik vanaf. Blijkbaar hebben de twee ezeltjes problemen met elkaar. De rest van de wandeling is nogal potsierlijk. Ik met Oscar en zijn nukkig ezeltje vooraan en vijfhonderd meter achter ons komt Sylvie met het ezeltje van Alice en Leon.
N’Kob zelf is echt wel de moeite maar ik vrees dat het binnen twee jaar ook vol toeristen zal lopen. De mensen zijn supervriendelijk maar een echte conversatie opzetten is moeilijk. Verder dan bonjour en ça va komen ze niet. Alleen als ik begin over het voetbal komen de jongens los. Mimon, de broer van Youssef die ons op sleeptouw neemt, is supporter van Real Madrid en daar kan hij niet over zwijgen. Na 5 minuten is Oscar al omgedoopt tot sterspeler Benzema. ‘s Avonds krijgen we van onze gasten nog een heerlijk maal, wel heel laat, een berbersoep, daarna een reuzenschotel couscous met kip en appelsienen als dessert. Het is al pikdonker als we de rest van de familie beneden op de binnenkoer de overschot van onze couscous zien opeten. Na het eten gaat iedereen onmiddellijk slapen, wij in de gastenkamers, de familie ligt buiten op de koer, op een matje, zoon Mimon boven op het dak. Morgen slapen we onder de sterren, in de woestijn. Fabrice
