Vandaag om 11 uur opgehaald door Omar, onze chauffeur voor de rest van de week. Vandaag loodst hij ons vanuit Marrakech in vijf uur door het atlasgebergte tot in Aït Ban Haddou. Aanvankelijk is het broeierig heet in Marrakech, maar hoe hoger we komen, hoe draaglijker het wordt. Het landschap is adembenemend mooi. Roodkleurige rotsformaties, felgroene oases, dorpen in dezelfde tinten als de natuurlijke stenen. Op veel plaatsen heeft de tijd stilgestaan. En toch is Marokko enorm veranderd. Ik heb dezelfde weg van Marrakech naar Ouarzazate in 2004 al eens afgelegd maar het is bijna onherkenbaar. Complete nieuwe wijken en steden zijn of worden aangebouwd, zo groot als heel Ledeberg. De ‘offroad’ weg via Telouet waar we zes jaar geleden nog een 4x4 meer dan nodig hadden, kun je nu afleggen met R4 zoals mijn vader er één had in de jaren ‘70 (en waarvan er hier nog een aantal rondrijden). Maar de top van Tiz n’Ticka (2260 m) en de vallei van Ounila blijven schitterend. De Atlas blijft voor mij de meest fascinerende bergketen waar ik ooit was. De spookstad Telouet die zes jaar geleden echt nog verlaten was, is nu helemaal rondom volgebouwd. Maar wat ik toen niet te zien kreeg, was de binnenkant van het oude paleis. Nog maar in de jaren ‘50 verlaten maar met de mooiste wandtegels en plafond die je je kunt voorstellen.
Het hotelletje waar we vannacht slapen, is super: Dar Mouna, een aanrader voor iedereen die een bezoek wil brengen aan de Kasbah van Aït Ben Haddou. Volgens Leon lijkt het op een zandkasteel. We zullen zien morgen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten