We zijn op weg naar de woestijn. Van N’Kob in de vallei van de Draa over Zagora richting M’Hamid. In Zagora nemen we een lange lunchpauze in een leuk hotelletje - Riad Lamane. Omar heeft ons hier gedropt omdat het heel hard begint te waaien. Het is nog steeds gezellig warm maar de lucht zit vol woestijnzand door de harde wind en Omar stelt voor om een lange middagpauze te nemen. Om 13 uur is hij nog zeker dat de wind zal gaan liggen en onze tocht naar de woestijn kan doorgaan, maar om 16 uur is hij dat al minder. We wachten nog een uurtje langer terwijl de kids zwemmen in het hotel en achter kikkers jagen in de tuin. We krijgen lekkere thee en koffie voorgeschoteld maar om 17 uur willen we toch vertrekken. Het is nog een uur rijden naar M’Hamid langs mooie baantjes, maar dan stopt de weg onverbiddelijk. Vandaar is het nog 60 kilometer door de woestijn tot aan Erg Chiggaga, op 20 kilometer van de Algerijnse grens waar de mooiste zandduinen zijn. Onderweg is het door de zandstorm moeilijk rijden en als we in M’Hamid aankomen, kijkt Omar ons vertwijfeld aan. Wat nu? Hij vraagt aan de mensen die zich nog op straat wagen hoe de toestand is, maar de antwoorden lijken hem nog meer te verontrusten. We hebben maar twee mogelijkheden, helemaal terug of ervoor gaan. We wagen het erop. We rijden letterlijk off road en het is me een raadsel hoe Omar de weg vindt. Hier is het ook voor de eerste keer dat we onze 4WD echt kunnen gebruiken en ook nodig hebben. Op bepaalde momenten is het echt Parijs-Dakar, wat de jongens fantastisch vinden. Hoe verder we rijden hoe ruiger het landschap wordt, maar als bij wonder valt de wind. Na twee uur zandcrossen in de woestijn komen we bij ons basiskamp aan. We maken nog een dromedarisrit bij zonsondergang bij de mooiste zandduinen van Marokko. ‘s Avonds na het eten zingen Alice, Oscar en Leon uit volle borst “now It’s time for Africa…” onder drumbegeleiding van de vijf berberjongens die voor ons zorgen. Het is veel te laat als we gaan slapen, met de Kleine Beer, de Grote Beer, Orion en een volle maan op de achtergrond. Het bed is keihard -volgens mij is een rots met een laken erover zachter - maar we vallen allemaal in een diepe slaap. Fabrice
Geen opmerkingen:
Een reactie posten