Zaterdag 9 april: Fez

Om 9.55 u geland in Fez en het is al lekker warm. Een kleine luchthaven, een veel te korte landingsbaan maar de geur herkennen we als we uit het vliegtuig komen:. Noord-Afrika! In 25 minuten naar Fez, met een chauffeur die ons komt ophalen in een oude, witte Mercedes met een zachte achterbank waar we met 4 op een rij in kunnen. We zijn doodmoe maar vanuit onze rijdende sofa zien we Marokko op zijn best. De rit gaat tot aan Bab Rcid - Bab betekent Poort - één van 14 poorten aan de oude Medina van Fez. Daar stopt de auto, geen doorkomen meer aan. Vanaf nu is alles te voet te doen. Twee mannen nemen het van de chauffeur over. De een duidelijk Europees, een Fransman, de andere duidelijk Marokkaans, lacht zijn scheve tanden bloot. Didier en Ahmet. De een is de eigenaar van onze Riad, de andere het manusje-van-alles. Didier toont ons van op het pleintje voor de Bab Rcid dat de Riad zich midden in de oude stad bevindt. Helemaal boven. Lijkt vanaf beneden een onmogelijke opdracht. Onze bagage is ondertussen verdwenen. Opgeladen in een karretje en ze zijn ermee weg. We volgen Ahmet de stad in via de bab. Ik moet aan het Bijbelse verhaal van de kameel door het oog van de naald denken. Kleine steegjes, vol mensen, iedereen bezig, van alles te zien maar de stad straalt een bijzondere rust uit. We klimmen volgzaam Ahmet en Didier achterna. Op elk kruispunt leggen ze ons uit hoe we onze weg kunnen terugvinden in dit labyrint. Tot we heel hoog in de oude stad, in het smalste steegje dat je ooit zag, stoppen voor een deurtje. Via een lange smalle gang komen we in een prachtige riad - een museumpje op zich. Helemaal gerenoveerd en toch authentiek. En voor ons alleen. Drie verdiepingen hoog met een mooie versierde patio. En boven het terras met het uitzicht op de oude stad als een adelaarsnest. Prachtige stad. Een vleugje Indisch Jodpur en Jaisalmer maar helemaal Marokko. Even bekomen en dan de stad in want we hebben reuzehonger.
Ahmet gidst ons door de steegjes naar de hoofdstraat in de Medina. Stel je er niet te veel bij voor. Je kan er met drie naast elkaar lopen in plaats van met twee in de zijstraatjes. De “Vanhouckskes” zoals de Goffeaus ons noemen, slagen er de eerste dag al in om hun buikje goed rond te eten. We proeven met z’n allen van elkaars bord van lokale lekkernijen - uiteraard de couscous - met kip en groeten, de tajine (met pruimen, amandelen en schapenvlees), voor mij de lokale specialiteit - de “pastilla” - hier enkel te krijgen met kip en ‘s avonds een kommetje Hariri - lokale dikke soep met kikkererwten, linzen, rijst en macaroni erin en daarbovenop heel veel koriander. Ik laat Leon proeven en hij is met mijn hele kom weg - binnengesmikkeld alsof zijn leven ervan af hing. En vooraf een Marokkaanse salade - in feite een soort tapas van verschillende groenten die ze hebben gecombineerd met aardappelen en koude rijst. Heerlijk fris. En niet te vergeten, het platte Marokkaanse brood dat overal bijpast. Onze Oscar heeft hier de eerste dag al meer gegeten dan tijdens de hele maand in Indonesië.

Noot voor oma Arlette: Smoelpap
Toen Ahmet ons naar de hoofdstraat bracht, kwamen we jonge gasten tegen die kleine kommetjes pap verkochten. We vroegen gewoon wat het was en Ahmet had ons al een potje gekocht. Goutez. Plastic potje, zelfgemaakt spul, een beetje versiering erop. Voorzichtig een klein hapje, smaakte niet slecht. De kinderen ook een hapje laten proeven. Papje zelf was nogal geleiachtig maar met de suiker erop en de kaneel was het wel best lekker. Leon vond het overheerlijk en ook Alice en Oscar smeekten telkens om een lepeltje meer. Het was een papje op basis van “sémoulle. Deed me denken aan meer dan 20 jaar geleden. Mijn ma maakte elke dag dessert en één van mijn favorieten was smoelpap. Met een dik vel erop. Pa vond het vel afgrijselijk, ik kan me niet meer herinneren of mijn broer het lekker vond. In Eeklo was smullen omgevormd tot smoelpap. Oma Arlette, als we nog eens langskomen, graag een potje smoelpap, voor de zoon en je drie kleinkinderen…
Fabrice