Maandag 11 april: de andere kant van Fez

Je bent vlug wakker in een stad als Fez. Op verschillende daken in de stad worden hanen gehouden. Vlak naast ons zit volgens mij de luidste van de stad. Rond 5 uur kraait dat beest zich schor en krijgt hij een repliek van de andere hanen van het stad. Om 6.30 uur roepen de verschillende muedzin op tot het gebed. Dan is het helemaal gedaan met slapen. Volgens Ahmet is de eerste oproep tot het gebed nog vroeger maar die heb ik gelukkig al twee keer gemist. Vandaag lekker ontbeten in het zonnetje. Was al flink warm op ons dakterras. Prachtig uitzicht op de stad - die als legoblokken huisjes op elkaar is gebouwd.
‘s Morgens bij het ontbijt krijgen we Marokkaanse pannenkoeken, brioches, en een soort mastellen met sesamzaad, verse confituur (aardbei, perzik en vijgen) en heerlijk gezouten echte boter. Lichtgebakken pannenkoeken met olijfolie (vinden we iets minder behalve Sylvie) en vers fruitsap. En natuurlijk verse thee. Op elk moment van de dag heerlijke verse muntthee.
Vandaag doen we de andere kant en gaan we op zoek naar de leerlooierijen (les tanneries). De Medina naar het zuiden toe, naast de wijk El Andalous is helemaal anders dan we gisteren hebben gezien. Via een tussenpersoon komen we in een winkel terecht die uitzicht geeft op de leerlooierijen. Moeilijk te beschrijven maar het zicht is mooi en triest tegelijk. Een niet te harden stank van het rottende leer en duivenmest die in bassins worden behandeld door mannen in korte broek. Hier heeft de tijd eeuwen stilgestaan. Doordat de ronde bassins verschillende kleuren hebben heeft het uitzicht iets feeëriek - maar dat wordt onmiddellijk tenietgedaan door het harde labeur van de mannen die moeten werken onder de loden zon. Je kan de bassins alleen maar bezoeken via de ingang van de boetieks, wat het geheel nog wat triestiger maakt. De wijk rond de grote moskee trekt meer toeristen aan, en dus ook verkopers. Na de middag vluchten we even de stad uit. Aan de tombeau de Mérindes hebben we een prachtig zicht op de immense stad. We waren elkaar wel bijna efkes kwijtgespeeld. Omdat we maar met drie in een Petit taxi mogen, moeten we dus splitsen. Sylvie, Oscar en Leon waren al met een taxi vertrokken en ik ging met Alice op zoek naar een tweede. Bijna niemand wou ons echter brengen omdat ze leeg moeten terugrijden en dan niets verdienen. Sylvie was met de jongens ondertussen ergens afgezet waar ze eigenlijk niet moest zijn. De taxichauffeur wou niet verder. Gelukkig passeerden we daar ook met onze taxi die we uiteindelijk na veel onderhandelen zo ver hadden gekregen om toch te rijden zodat we elkaar toch meteen terugvonden. Anders zou het even moeilijk geweest zijn want we hadden onze gsm niet bij en zouden elkaar niet hebben kunnen bereiken. Lesje geleerd! En vanaf nu altijd eigen gsm bij. Uiteindelijk zijn we te voet naar de tombeau de Merindes gegaan. Prachtig was het daar, midden in het groen. Fez is een prachtige stad.